Pofuduk Ejderha Zefir'in Işıltılı Korkusu

Uzak diyarların birinde, tepeleri pamuk şeker gibi bulutlarla süslü, yamaçları rengarenk çiçeklerle bezeli bir dağ vardı. Bu dağın adı Işıltı Dağı’ydı. Çünkü güneş doğduğunda dağın eteklerindeki binlerce minik kristal, gökkuşağının tüm renklerini etrafa saçardı. Işıltı Dağı’nın en sevimli sakini ise pofuduk, minik bir ejderha olan Zefir’di. Zefir, bildiğimiz büyük, korkutucu ejderhalara hiç benzemezdi. Onun pulları ateş kırmızısı değil, gün batımının en güzel tonları gibi pembeydi, sarıydı, turuncuydu. Kanatları o kadar yumuşaktı ki, bir kelebeğin kanadına dokunuyormuş gibi hissettirirdi. Gözleri ise ormanın en berrak gölü gibi parıldardı. Zefir’in en sevdiği şey, Işıltı Dağı’nın yamaçlarında gezinmek, en parlak kristalleri bulup mağarasındaki koleksiyonuna eklemekti.

Zefir, dağın en güneşli yamacındaki sıcacık bir mağarada yaşardı. Mağaranın girişi her zaman aydınlık ve neşeliydi. Güneş ışıkları içeri süzülür, Zefir’in topladığı kristallerin üzerinde dans ederdi. Turuncu, mor, yeşil, mavi… Her renkten kristal, mağaranın girişini bir mücevher kutusuna çevirirdi. Zefir, koleksiyonuna bakıp mutlu olur, kendi kendine mırıldandığı şarkılarla kristallerini parlatırdı.

Ancak bu neşeli mağaranın bir de sırrı vardı. Mağaranın derinlikleri, yani en arkası, her zaman karanlıktı. Güneş ışıkları oraya kadar ulaşamazdı. Zefir, mağaranın o karanlık kısmından birazcık korkardı. Ne zaman oraya baksa, kalbi pıt pıt atmaya başlar, karnında minik bir kelebek pırpır ederdi. Orada ne olduğunu bilmiyordu ve bilmediği bu karanlık onu endişelendiriyordu. Üstelik büyükannesinin anlattığına göre, en özel, en parlak kristal olan Ay Işığı Kristali, işte tam da o karanlık bölgenin en ucunda saklıydı. Bu kristalin, geceleri ay ışığı gibi yumuşak ve huzurlu bir parıltı yaydığı söylenirdi. Zefir, o kristali o kadar çok istiyordu ki! Ama karanlık korkusu, isteğinden daha büyük geliyordu.

Bir sabah Zefir yine mağarasının aydınlık girişinde oturmuş, kristallerine bakıyordu. Gözü, koleksiyonunda eksik olan o boş yere takıldı. Orayı Ay Işığı Kristali ile doldurmayı hayal etti. "Bugün cesur olacağım," dedi kendi kendine. "Bugün o kristali bulacağım."

Derin bir nefes aldı ve yavaşça mağaranın karanlık kısmına doğru yürüdü. Bir adım, iki adım… Aydınlık alan bitip karanlık başladığı anda durdu. Gölgeler, sanki hareket eden tuhaf şekillere benziyordu. Yerden gelen hafif bir serinlik hissetti. Korkusu yeniden karnında pırpır etmeye başladı. Gözlerini sıkıca kapattı ve hızla geri dönüp mağaranın güneşli girişine koştu. Güneşin sıcaklığını yeniden pullarında hissedince rahatladı ama aynı zamanda çok üzgündü. "Ben galiba hiç cesur bir ejderha olamayacağım," diye fısıldadı.

O sırada, mağaranın girişindeki en sevdiği çiçeğin üzerine ipek kanatlı, bilge bir kelebek kondu. Bu, Zefir’in arkadaşı Pervin’di. Pervin’in kanatları, vitray camlar gibi rengarenkti ve her kanat çırpışında havaya minik, ışıltılı tozlar bırakırdı. Pervin, Zefir’in üzgün olduğunu hemen anladı. Nazikçe yanına uçtu ve yumuşak bir sesle sordu: "Sevgili dostum Zefir, neden bu kadar düşüncelisin? O güzel yüzün neden asık?"

Zefir içini çekti. "Ah Pervin," dedi. "Ben Ay Işığı Kristali'ni bulmak istiyorum ama mağaranın karanlık tarafından çok korkuyorum. Deniyorum ama yapamıyorum. Ben cesur değilim."

Pervin, bilgece gülümsedi. Zefir’in burnunun ucuna kondu ve minik antenleriyle onu gıdıkladı. "Sevgili Zefir, cesaret hiç korkmamak demek değildir ki," dedi sevgiyle. "Cesaret, korktuğun halde denemeye devam etmektir. Küçücük bir adım atmaktır. Ve biliyor musun, korkmak çok doğal bir duygu. Herkes bir şeylerden korkabilir. Önemli olan o korkunun seni durdurmasına izin vermemek."

Zefir şaşkınlıkla Pervin’e baktı. "Yani… korktuğum için kötü bir ejderha değil miyim?"

"Elbette değilsin," dedi Pervin. "Hatta korkunu kabul edip söylemen bile büyük bir cesaret. İstersen sana yardım edebilirim. Birlikte, küçücük adımlarla deneyebiliriz. Unutma, yardım istemek de cesaretin bir parçasıdır."

Zefir'in gözleri parladı. Yalnız olmadığını bilmek ona güç vermişti. "Gerçekten mi? Bana yardım eder misin?"

"Tabii ki ederim," dedi Pervin neşeyle. "Şimdi bir plan yapalım. İlk olarak, karanlığın başladığı yere gideceğiz ve sadece durup bakacağız. Hiç içeri girmeyeceğiz. Sadece bakacağız. Hazır mısın?"

Zefir başıyla onayladı. Birlikte karanlığın başladığı çizgiye kadar yürüdüler. Pervin, Zefir’in omzuna kondu. Zefir, derin bir nefes alıp karanlığa baktı. Bu sefer gölgeler o kadar da korkutucu görünmedi. Çünkü yanında arkadaşı vardı. Bir süre öylece durdular. Zefir’in kalbi hala biraz hızlı atıyordu ama en azından kaçıp gitmemişti.

"Harikasın Zefir!" diye fısıldadı Pervin. "İlk adımı başardın. Şimdi, istersen sadece bir tek adım atalım içeri. Sonra hemen geri döneriz. Ne dersin?"

Zefir biraz tereddüt etti ama Pervin’in varlığı ona güven veriyordu. "Tamam," dedi. "Sadece bir adım."

Yavaşça minik ejderha ayağını karanlığa uzattı ve bir adım attı. Sonra hemen geri çekti. Hiçbir şey olmamıştı! Pervin, "Gördün mü? Başardın!" dedi. "Şimdi iki adım atalım."

Böylece, yavaş yavaş, adım adım ilerlemeye başladılar. Bir adım, sonra geri. İki adım, sonra geri. Üç adım… Zefir, her adımda biraz daha rahatlıyordu. Artık karanlık o kadar da ürkütücü gelmiyordu. Sadece sessiz ve serindi. Pervin, her adımda ona ne kadar cesur olduğunu fısıldıyordu.

Zefir ve Pervin, mağaranın derinliklerine doğru ilerledikçe, Zefir ilginç bir şey fark etti. Karanlıkta, onun kendi pofuduk, rengarenk pulları hafifçe parlamaya başlamıştı! Pembe, sarı ve turuncu pulları, etraflarına yumuşacık, loş bir ışık yayıyordu. Kendi ışığı, yolunu aydınlatıyordu. Bu onu o kadar şaşırttı ve mutlu etti ki, korkusunu neredeyse unuttu.

"Pervin, bak!" diye fısıldadı heyecanla. "Ben parlıyorum!"

Pervin gülümsedi. "Elbette parlıyorsun Zefir. Çünkü cesaret, insanın içindeki ışığı ortaya çıkarır."

İlerlemeye devam ettiler. Çok geçmeden, Zefir başka parıltılar da görmeye başladı. Mağaranın duvarlarında, minicik ateş böcekleri gibi parlayan yosunlar vardı. Tıpkı bir yıldızlı gece gökyüzü gibiydi. Karanlık, boş ve korkutucu değildi; tam tersine, sürprizlerle ve gizli güzelliklerle doluydu.

Ve işte tam o anda, ileride, mağaranın en dip köşesinde yumuşak, gümüşi bir ışık gördüler. Zefir’in kalbi bu sefer korkudan değil, heyecandan hızla çarpmaya başladı. O ışığa doğru yürüdüler. Evet, bu oydu! Ay Işığı Kristali! Ay’dan kopmuş minik bir parça gibi, etrafına sakin ve huzurlu bir ışık yayıyordu. Kristalin ışığı, Zefir’in parlayan pullarına ve duvardaki yosunlara vuruyor, mağaranın içini sihirli bir yere dönüştürüyordu.

Zefir, yavaşça kristale yaklaştı. Onu nazikçe yerinden aldı. Kristal, avucunda sıcacık ve pürüzsüzdü. Başarmıştı! Korkusunun üzerine gitmiş ve hayalini gerçekleştirmişti. Pervin’e döndü, gözleri mutlulukla parlıyordu. "Teşekkür ederim Pervin. Sen olmasaydın bunu asla yapamazdım."

Pervin, "Asıl cesareti sen gösterdin Zefir. Ben sadece sana içindeki gücü hatırlattım," dedi.

Birlikte, yavaşça mağaranın aydınlık girişine geri döndüler. Zefir, elindeki Ay Işığı Kristali’ni koleksiyonundaki o özel yere koydu. Kristal, diğerlerinin arasında huzurla parlıyordu. Artık Zefir mağaranın karanlık kısmından korkmuyordu. Çünkü oranın korkutucu olmadığını, tam tersine içinde kendi ışığını ve başka güzellikleri bulabileceği sihirli bir yer olduğunu öğrenmişti.

O günden sonra Zefir, korktuğu zamanlarda ne yapacağını biliyordu: Derin bir nefes alacak, yanında bir dostu varsa ondan yardım isteyecek ve küçücük, cesur adımlarla ilerleyecekti. Çünkü anlamıştı ki en büyük cesaret, korkuya rağmen atılan o ilk adımdı. Ve her cesur adım, insanın kendi içindeki ışığı biraz daha parlatırdı. Pofuduk ejderha Zefir, o gece Ay Işığı Kristali’nin yumuşacık aydınlığında, kalbinde hissettiği o sıcacık cesaret duygusuyla mışıl mışıl uyudu.