Minnoş'un Gizli Yardımcısı

Bir zamanlar, güneşin en güzel battığı tepenin yamacındaki şirin bir evde, yumuşacık, kül rengi tüyleri ve zümrüt yeşili gözleriyle Minnoş adında bir kedi yaşardı. Minnoş, diğer kediler gibi görünse de, herkesten farklıydı. Onun en büyük sırrı, sadece en yakın arkadaşı Tarık’ın duyabildiği tatlı, mırıltılı bir sesle konuşabilmesiydi. Minnoş, Tarık’ın hem oyun arkadaşı hem de en güvendiği sırdaşıydı; ona her şeyi anlatır, her sorusuna cevap bulmaya çalışırdı.

Tarık, zeki ve hayal gücü zengin bir çocuktu ama okul koridorlarında adımları biraz daha sessiz atardı. Sınıfta parmak kaldırmadan önce dakikalarca düşünür, kalabalıkla konuşurken yanakları kızarır, sesi fısıltıdan öteye gidemezdi. Bu utangaçlığı, onun rengarenk dünyasını bazen biraz solgun bırakıyordu. Her sabah okula giderken, Minnoş onu kapıda uğurlar, pencere kenarından Tarık okula gidene dek gözünü ayırmazdı. Minnoş, kedice bir sezgiyle Tarık’ın içindeki cesareti biliyor, ona sessizce destek oluyordu.

Bir hafta sonu, Tarık’ın sınıfına neşe dolu bir duyuru yapıldı. Sınıf öğretmeni, tatlı sesiyle, "Sevgili çocuklar," dedi, "Gelecek hafta Cuma günü, 'Benim Kahramanım' konulu bir sunumumuz olacak. Her biriniz, hayatınızda önemli bir yere sahip olan birini veya bir şeyi anlatacaksınız." Tarık’ın kalbi, bir kuşun kanat çırpışı gibi hızla çarpmaya başladı. Kahramanı kim olabilirdi? Elbette Minnoş! Ama Minnoş'u nasıl anlatacaktı ki? Onun konuşabildiğini kimseye söyleyemezdi. Sınıf arkadaşlarının meraklı bakışları ve öğretmenin nazik sorusu aklına geldikçe midesine kramplar giriyordu.

Eve döndüğünde Tarık, her zamanki neşesinden uzaktı. Koltuğa yığılıp kalmıştı. Minnoş, usulca yanına sokuldu, burnuyla Tarık’ın elini dürttü. "Bugün ne oldu, küçük dostum?" diye sordu yumuşak bir sesle. Tarık, gözleri dolu dolu, başını Minnoş’un yumuşak tüylerine gömdü. "Okulda sunum yapmam gerekiyor, Minnoş. En sevdiğim kahramanı anlatacağım. Ama... ama senin sırrını kimseye söyleyemem. Ya beni dinlemezlerse? Ya dalga geçerlerse?"

Minnoş, Tarık’ın yüzünü yavaşça patisiyle okşadı. Gözleri, sanki derin bir bilgelikle parlıyordu. "Tarık," dedi sakinleştirici bir tonda, "Kahraman dediğin illaki kılıç kuşanmalı ya da uçmalı değil, değil mi? Kahramanlık bazen en sessiz anlarda, en beklenmedik yerlerde gizlidir. Sen bana 'gizli yardımcım' diyorsun. Belki de sen de benim kahramanımsın. Benim için öylesin." Minnoş devam etti, "Senin kalbindeki sevgiyi, bana olan sadakatini anlat onlara. Nasıl birlikte oyunlar oynadığımızı, geceleri başucumda uyuduğunu... Onların seni anlaması için kelimelere değil, kalbine güven. Ve unutma, ben her zaman seninleyim, taa oradan bile seni izleyeceğim." Minnoş’un bu sözleri, Tarık’ın içindeki endişe bulutlarını yavaş yavaş dağıtmaya başladı. Kedice bir mantıkla sunacağı bu hikaye, belki de en ilgi çekici olanı olabilirdi.

Sunum günü geldiğinde, sınıfta tatlı bir heyecan vardı. Tarık, Minnoş’un ona verdiği parlak, mavi bir taşı avucunda sıkıyordu; bu taş ona hem Minnoş'u hatırlatıyor hem de cesaret veriyordu. Sıra ona geldiğinde, derin bir nefes aldı. Öğretmenin ve arkadaşlarının meraklı bakışları altında kürsüye yürüdü. Başlangıçta sesi biraz titrese de, Minnoş’un öğüdünü hatırladı: "Kalbine güven." Gözlerini, sınıfta en yakın arkadaşı olan Can’ın anlayışlı yüzüne dikti. "Benim kahramanım," dedi, sesi giderek güçlenerek, "Gizli bir dostum. O, sıcacık tüyleri, zümrüt yeşili gözleri olan Minnoş."

Tarık, Minnoş’la yaşadığı komik anları, onun nasıl da sessizce yanında olduğunu, ona nasıl güvendiğini anlattı. Minnoş’un bazen yaptığı yaramazlıkları, bazen de ona nasıl sevgiyle sokulduğunu anlatırken, yüzünde kocaman bir gülümseme vardı. Sınıftaki çocuklar hayranlıkla onu dinliyordu. Tam o sırada, pencerenin dışından bir serçe sesi duyuldu. Herkes o yöne bakarken, sınıftaki küçük bir akvaryumun içindeki balıklar aniden telaşla yüzmeye başladı. Tarık, bu durumu hemen fark etti. "Galiba balıklar da bir şeyler duymak istiyor," dedi esprili bir şekilde. Sonra Can'a dönerek, "Can, yardım eder misin? Sanırım akvaryumun filtresinde bir sorun var, balıklar rahatsız görünüyor." Can hemen yardımına koştu ve birlikte filtreyi kontrol ettiler. Tarık, bu beklenmedik anı bile cesurca yönetmiş, hem sunumuna devam etmiş hem de arkadaşlarının yardımına koşmuştu.

Sunumu bittiğinde, sınıftan alkış tufanı koptu. Öğretmen Ayşe Hanım, Tarık’ın yanına gelip alnından öptü. "Harika bir sunumdu Tarık," dedi gururla. "Bize arkadaşlığın ve sevginin ne kadar güçlü olabileceğini gösterdin." Tarık, Can’a ve arkadaşlarına gülümsedi. O an anladı ki, Minnoş’un sırrını saklamak yerine, ona olan sevgisini ve arkadaşlıklarının ona kattığı gücü anlatmak, en doğru olanıydı. Eve dönerken adımları daha hızlı, kalbi daha neşeliydi. Kapıyı açar açmaz Minnoş’u gördü. "Minnoş, başardım! İnsanlar beni dinledi, hatta Can ile balıklara yardım ettik!" Minnoş, Tarık’ın bacaklarına sürtünerek sevgiyle mırıldandı: "Ben sana inanıyordum, küçük kahramanım. Unutma, gerçek dostluk en büyük güçtür ve bu güç seninle her zaman olacak." O akşam, Tarık, Minnoş’un yumuşak tüylerine sarılarak uyurken, dışarıda ay ışığı pencereye huzurlu bir yansıma bırakıyordu. Tarık artık biliyordu ki, en büyük maceralar, en yakın dostlarla birlikte yaşanırdı ve kalbindeki cesaret, tıpkı Minnoş’un sevgisi gibi, sonsuzdu.