İrem'in Sihirli Mutfağı

Bir zamanlar, yemyeşil bahçelerle çevrili, küçük ve şirin bir evde İrem adında sevimli bir kız yaşarmış. İrem, oyuncaklarıyla vakit geçirmeyi çok severdi. Yumuşacık Pofuduk ayısı, tahta Kaşık Kafa ve kırmızı, komik Şef Şapkası onun en yakın arkadaşlarıydı. Onlarla sohbet eder, onlara maceralarını anlatırdı, ama bazen içten içe daha da heyecanlı bir şeyler olmasını dilerdi.

Bir öğleden sonra, İrem odasında sessizce oynarken, pencereden minicik bir "miyav" sesi duydu. Merakla cama yaklaştı ve dışarı baktı. Yağmurdan ıslanmış, küçücük, tüyleri bembeyaz bir yavru kedi titreyerek duruyordu. Pamuk gibiydi. İrem’in kalbi hızla çarptı. Minik kedinin çok aç ve üşümüş olduğu belliydi. İrem ona yardım etmek istedi, ama ne yapacağını bilemedi.

Tam o sırada, İrem’in Pofuduk ayısı gözlerini açtı ve nazikçe "Miyavlıyor, değil mi?" diye fısıldadı. İrem şaşkınlıkla Pofuduk’a baktı. Pofuduk gülümsedi. Sonra tahta Kaşık Kafa sallanmaya başladı ve kırmızı Şef Şapkası masanın üzerinde neşeyle zıpladı. Şef Şapkası, "Biraz süt ve minik bir yiyecek olsa ne güzel olur!" diye heyecanla konuştu. İrem inanamadı! Oyuncakları canlanmıştı!

Pofuduk, "Hadi İrem," dedi. "Birlikte minik Pamuk için lezzetli bir şeyler hazırlayabiliriz." İrem’in gözleri parladı. Hep birlikte mutfağa gittiler. Şef Şapkası, "Önce bir kase alalım," diye yönlendirdi. İrem kaseyi çıkardı. Pofuduk, "Sonra ılıtılmış süt," diye ekledi. İrem sütü nazikçe kasenin içine döktü. Kaşık Kafa ise kendini kaseye atıp sütü yavaşça karıştırmaya başladı. "Biraz da minik kedi maması ekleyelim," diye mırıldandı Pofuduk. İrem, oyuncaklarının yardımıyla, minik Pamuk için sıcacık ve besleyici bir karışım hazırladı.

Hazırladıkları yemeği dikkatlice küçük bir tabağa koydular. İrem, tabağı alıp pencerenin kenarına yaklaştı. Yavru kedi hala orada duruyordu, gözleri kocaman açılmıştı. İrem tabağı yere bıraktı ve nazikçe "Pamuk, gel bakalım," diye seslendi. Minik kedi önce çekingen davrandı, sonra merakla tabağa yaklaştı ve iştahla yemeye başladı. Yemek yerken mırıl mırıl sesler çıkarıyordu. "Teşekkür ederim, İrem!" diye fısıldadı minik Pamuk. "Çok lezzetli oldu!"

İrem, Pamuk’un minnettar bakışlarıyla içten bir sıcaklık hissetti. Onun karnını doyurmak, ona yardım etmek İrem’i çok mutlu etmişti. Bu his, oyuncaklarıyla oynamaktan bile daha güzeldi. O gün, İrem hayvanlara yardım etmenin ne kadar değerli olduğunu anladı ve içindeki o büyük sevgi iyice büyüdü. Oyuncakları Pofuduk, Kaşık Kafa ve Şef Şapkası, görevlerini tamamlamış olmanın huzuruyla yavaşça eski hallerine döndüler. İrem, karnı doymuş, mutlu Pamuk’un pencerenin pervazında kıvrılıp uykuya dalışını izlerken, kalbinde tarif edilemez bir sevinç ve huzur duydu. Artık biliyordu ki, küçük bir iyilik bile dünyayı daha güzel bir yer yapabilirdi.