Bilimci Öykü ve Konuşan Orman Dostları

Öykü, parlayan gözleriyle dünyayı keşfetmeyi çok severdi. Her zaman küçük deneyler yapardı. Çiçekleri inceler, toprağı karıştırır, suyun nasıl aktığını izlerdi. Kendine küçük bir laboratuvar kurmuştu, bahçenin en sakin köşesine. Burada bir bilim insanı gibi çalışırdı.

Bir sabah, Öykü yeni bir deney için bahçesine çıktı. Küçük bir kuş yuvasının yanından geçerken, minik bir ses duydu. "Bu yapraklar neden solgun?" diyen ses, bir sincaptan geliyordu! Sincap Kıpır, fındıklarını unutup üzgün üzgün yapraklara bakıyordu. Öykü gözlerine inanamadı. Sincap konuşuyordu!

Öykü şaşkınlığını çabucak attı. "Merhaba, Kıpır," dedi usulca. "Ben Öykü. Yapraklar mı solgun?" Kıpır başını salladı. "Evet, minik bilimci. Bizim ormanımızda yeni çıkan bu parlak çiçekler, son günlerde hiç açmıyorlar. Onlara ne olduğunu bilmiyoruz." Tam o sırada, Bilge Baykuş da ağacın tepesinden süzüldü. "Öykü haklı, Kıpır. Belki de bu sorun, senin o küçük deneylerinle çözülebilir."

Öykü heyecanlandı. Kendine bir "orman dedektifi" görevi verdi. Hemen işe koyuldu. Önce yaprakları yakından inceledi. Sonra toprağı kontrol etti. Biraz da su örneği aldı. Sincap Kıpır ve Bilge Baykuş merakla onu izlediler. Öykü, bir tabakta farklı toprakları denedi. Bir çiçeğin toprağına daha fazla kum koydu, diğerine daha çok nemli toprak ekledi. Bir nevi "bitki doktoru" gibi çalışıyordu.

Güneş batmaya yakın, Öykü gözlemlerini tamamladı. "Sanırım buldum!" dedi sevinçle. "Bu parlak çiçekler, çok fazla güneşi sevmiyorlar. Ve toprağın biraz daha nemli olmasını istiyorlar. Onları büyük ağaçların gölgesine taşımalıyız ve daha sık sulamalıyız." Kıpır ve Bilge Baykuş birbirlerine baktılar, sonra gülümsediler. Öykü’nün minik deneyleri işe yaramıştı!

Hep birlikte, çiçekleri büyük ağaçların altına taşıdılar. Öykü onlara bol su verdi. Ertesi sabah, bahçeye koştuklarında, parlak çiçeklerin capcanlı açtığını gördüler. Sincap Kıpır neşeyle fındıklarını yemeye başladı, Bilge Baykuş ise bilgece gülümsedi. Öykü, bilimle hem eğlenmiş hem de yeni dostlar edinmişti. İçindeki merak, ormanı çok mutlu etmişti. Artık biliyordu ki, bilimin sırları, doğanın kalbini koruyabilirdi. Herkes huzurlu ve mutluydu.