Kıvılcım'ın Hava Sırrı

Kıvılcım küçük bir kızdı. Hava her zaman aynı değildi. Bir gün kar yağdı. Beyaz ve soğuktu. Kıvılcım pencereden baktı. "Neden bu soğuk?" diye düşündü.

Sonra güneş çıktı. Hava ısındı. Kar erimeye başladı. Su birikintileri oluştu. Kıvılcım şaşırdı. "Kar nereye gitti?" diye sordu.

Bir gün yağmur yağdı. Damlalar cama vurdu. Rüzgar ağaçları salladı. Her gün farklıydı. Kıvılcım merak ediyordu.

Küçük bir kap aldı. İçine biraz su koydu. Kapıyı açtı. Dışarıya, soğuk havaya bıraktı. Ertesi sabah baktı. Su donmuştu! Buz olmuştu. "Aaa!" dedi şaşkınlıkla.

Sonra buzunu içeri aldı. Oda sıcaktı. Buz yavaş yavaş eridi. Yine su oldu. Kıvılcım gülümsedi. Hava değişiyordu. Mevsimler geliyordu. Bu sihirliydi ama gerçekti. Kıvılcım her şeyi izlemeyi seviyordu. Dünya ne kadar ilginçti.

Kıvılcım bir gün parkta oynuyordu. Hava güneşli ve sıcaktı. Ağaçlar yemyeşildi. Kuşlar cıvıl cıvıldı. Kıvılcım salıncakta sallanırken, "Hava ne kadar güzel!" diye düşündü. Sonra gözü gökyüzüne takıldı. Kocaman, beyaz bulutlar yavaş yavaş hareket ediyordu. Bir bulut şekilden şekle giriyordu. Önce kocaman bir tavşan gibi oldu, sonra yavaşça bir fil şekline dönüştü. Kıvılcım kahkahalarla güldü. "Bak anne, bulutlar resim yapıyor!" dedi annesine. Annesi de gülümsedi. "Evet canım, hava bazen bize oyunlar oynar," dedi. Kıvılcım, havanın her zaman farklı ve eğlenceli olmasından çok mutluydu. Her yeni günde onu nelerin beklediğini merak ediyordu. Bu maceralar onu hiç korkutmuyordu, aksine heyecanlandırıyordu. Çünkü biliyordu ki, hava ne olursa olsun, her zaman öğrenilecek yeni bir şey ve yaşanacak güzel bir an vardı.