Futis Zamanı

Ilgaz, ayağındaki topa adeta yapışmış gibi oynardı. Onun için futbol, dünyanın en harika oyunuydu. Sahada bir o yana bir bu yana koştururken, sanki ayaklarında yaylar varmış gibi sekerdi. Kardeşi Ediz ise bambaşka bir dünyadaydı. Elindeki raket, onun sihirli değneğiydi sanki. Topu file üzerinden öyle ustaca geçirirdi ki, annesi bile "Aferin benim file bekçime!" derdi, oysa file bekçisi Ilgaz'dı. Ediz ise raketiyle havada dans eder, topu zarifçe savururdu. Kardeşler farklı oyunları sevse de, birbirlerini çok severlerdi. Yine de bazen, "Ah keşke ikimizin de seveceği tek bir oyun olsaydı!" diye iç geçirirlerdi.

Bir gün, yağmur dışarıda şıpır şıpır ağlarken, Ilgaz ve Ediz tavan arasına saklanan eski eşyaların arasına daldılar. Tozlu sandıkların arasında, üzerinde tuhaf, parıldayan simgeler olan, biraz da havası inmiş eski bir futbol topu buldular. "Vay canına!" dedi Ilgaz, topu eline alıp. Tam yere bırakıp ayağıyla hafifçe vuracaktı ki, Ediz de heyecanla raketini hazırlamıştı. Ilgaz topa vurduğu an, Ediz de raketiyle topa dokundu. *VUMMM!* Top yeşil bir ışıkla parladı, tavan arasını renkli kıvılcımlar sardı ve bir anda kendilerini kocaman, güneşli bir bahçede buldular. Ama bu bildikleri bahçelerden değildi; etrafta kimsecikler yoktu, çiçekler tuhaf bir melodiyle sallanıyordu ve hava sanki fısıltılarla doluydu. Bir tabelada ise şöyle yazıyordu: "Unutulmuş Sporlar Diyarı".

"Burası neresi böyle?" diye şaşkınlıkla etrafına bakındı Ediz. Ilgaz hemen topu yerden aldı, "Haydi futbol oynayalım!" dedi. Ama top, zemindeki sanki jöle gibi yumuşak çimde kontrolsüzce zıplıyor, nereye gitse takip etmek imkansız oluyordu. Sonra Ediz, "Tenis deneyelim!" dedi. Ama ortada ne file vardı ne de çizilmiş kort çizgileri. Raketiyle topu savurduğunda, top yavaşça süzülüp yere düştü, sanki uçmak istemiyordu. Kardeşler birbirlerine baktılar. Futbol da oynanmıyordu, tenis de. En çok da birbirleriyle oynamayı özlemişlerdi.

Ilgaz birden gözleri parlayarak Ediz'e döndü. "Ediz! Aklıma bir fikir geldi!" dedi heyecanla. "Ya futbol ile tenisi birleştirirsek ne olur?" Ediz gülümsedi, "Nasıl yani?" Ilgaz devam etti, "Bak, sen topu file üzerinden geçiriyorsun ya, biz de böyle hayali bir 'file' çizeriz. Ben topa ayağımla vururum, sen de istersen ayağınla istersen elinle karşı tarafa gönderirsin! Hatta belki topu yere değdirmeden fileyi geçerse daha çok puan alırız?" Ediz heyecanla raketini havaya attı. "Harika fikir! Ve topu fileyi geçirdikten sonra karşı taraf yakalayamazsa, sayıyı da biz alırız!" İşte o an, bambaşka bir oyun doğuyordu. Adına da "Futis" dediler.

Birlikte denemeye başladılar. Ilgaz topu güçlü bir tekmeyle kaldırdı, Ediz ayağıyla zarifçe karşı tarafa yolladı. Sonra Ediz eliyle havaya attı, Ilgaz ayağıyla file çizgisini geçirdi. Topun nereye gideceğini kestiremiyorlardı ama bu durum daha da komik oluyordu! Kahkahalarla birbirlerine paslaşıyor, bazen topu havada kapıyor, bazen de yere düşürüp yeniden başlıyorlardı. Futbolun hızı, tenisin zarafetiyle birleşmişti ve ortaya hem eğlenceli hem de inanılmaz keyifli bir oyun çıkmıştı. Birbirlerine o kadar odaklanmışlardı ki, Unutulmuş Sporlar Diyarı'ndaki her şey birden unutulmuştu.

Tam en heyecanlı anda, o sihirli futbol topu tekrar yeşil bir ışıkla parladı. *VUMMM!* Bir anlık baş dönmesiyle kendilerini yine tavan arasında, o tozlu sandıkların yanında buldular. Üzerlerindeki kıyafetler hala biraz tuhaftı ama bahçedeki o büyülü anı, kahkahalarını ve yeni keşfettikleri "Futis" oyununu unutamazlardı. Birbirlerine sarıldılar, gözlerinde aynı parıltı vardı. Artık ikisinin de seveceği, birlikte oynayabilecekleri harika bir oyunları vardı. Ve kim bilir, belki de bu "Futis" oyunu, bir gün tüm dünyada sevilirdi. O günden sonra Ilgaz ve Ediz, her fırsatta Futis oynamak için sabırsızlanıyor, kardeşliğin ve hayal gücünün ne kadar harika şeyler yaratabileceğini biliyorlardı.